DRIE MATROZEN - REIZIGERS OP DE TIJDZEE - BREDEVOORT VAN DEN BERG
Een Metafysische Roman over Tijd en Herinnering
De zee vergeet niets. De zee onthoudt alles.
In 1497 varen drie Bretonse vissers westwaarts, weg van alles wat ze kennen, op zoek naar iets dat nog geen naam heeft. Ze overleven een storm die hun dood had moeten betekenen, en een van hen begraaft een steen met vreemde tekens op een verlaten strand. Hij weet niet waarom. Hij weet alleen dat die steen moet wachten.
Eeuwen later vindt iemand die steen. Hij blijft staan om ernaar te kijken. Maar een moment. Dat moment verandert alles. Een kind wordt geboren dat nooit geboren zou zijn. Een leven dat nooit had bestaan, begint. En ergens, zonder dat iemand het doorheeft, begint het patroon opnieuw.
In 1944 varen drie Japanse vissers uit voor hun laatste patrouille. Drie Amerikanen zien hoe de boot zinkt. Een van hen draagt de gezichten van de doden voor altijd met zich mee. De nachtmerries komen elke nacht terug, en ze houden nooit op.
In 1950 bevinden dezelfde drie Amerikanen zich in een vreemd land, waar ze jonge rekruten leren vechten in een oorlog die ze niet kunnen winnen. Ze delen dezelfde dromen, dezelfde angst, hetzelfde geheim.
In de 22ste eeuw landen drie ruimtevaarders op een onbekende planeet die op geen enkele kaart voorkomt. Een van hen vindt een steen die hij niet kan lezen, maar die hij toch herkent. In zijn hoofd hoort hij een lied. Drie matrozen. Altijd drie. Altijd een boot. Altijd een zee.
De zee wacht. De tijd wacht. En ergens, op een strand dat niemand kent, ligt een steen te wachten op iemand die nog niet geboren is.
"De naamloze boot lag in de haven van Yokohama als een oud zeedier dat rust voor de slacht. Zijn romp laag in het water, zijn dekken stil, zijn masten kaal tegen het grijze ochtendlicht dat door de wolken brak, dat schemeruur tussen nacht en dageraad wanneer de wereld zijn adem inhoudt en de grens tussen werkelijkheid en droom vervaagt als mist die over water trekt. Het water maakte een nat, hongerig geluid dat door het ijzer trok, een geluid als kaken die opengaan.
Alleen cijfers identificeerden de boot, vaalwit tegen de roestvlekken, nummertekens die niets betekenden voor het oog dat ze las, die er alleen waren omdat iemand ergens had besloten dat alles een naam moest hebben, ook al begrijpt de zee de namen niet die mensen geven. Het grote oerwater gaf er niet om. De zee sprak zijn eigen taal, een zonder zelfstandige naamwoorden, alleen werkwoorden: breken, slikken, dragen, vergeten. De zee had geen behoefte aan namen; hij wist wat dingen waren door hun gewicht, hun beweging, hun tijdelijkheid.
Charley stond op de kade, zijn handen diep in zijn jaszakken gedrukt, en keek naar de cijfers. Ook zij zouden ooit vervagen, zoals de verf, zoals zijn eigen naam, zoals alles wat mensen aanraken en denken te bezitten. De ochtend was koud genoeg om ademwolkjes te maken, kleine nevels die uit de mond gestoten werden en dan oplosten in niets. Hij keek ernaar, naar de manier waarop zijn eigen leven voor een ogenblik zichtbaar was in de ijzige lucht en dan verdween. De dood als een ademwolk die in het ochtendlicht oplost, verdampt tot niets.
Maar het was niet de kou die Charley deed rillen. Het was het grensgevoel: hij stond op het punt iets te betreden waaruit hij misschien niet zou terugkeren. Hij had het eerder meegemaakt, in de Stille Oceaan, voor gevechten, voor dingen die hij zich niet wilde herinneren. Het gevoel van een deur die achter je dichtslaat, en je weet niet of hij weer opengaat. Het zat in zijn maag, in zijn benen, in de manier waarop zijn ademhaling oppervlakkiger werd zonder dat hij het kon beheersen."
