Dat Ene, wezen van de ene God: Over de verticale intersubjectiviteit als medicijn tegen de ecologische crisis

De ecologische crisis is zo groot dat er niet eens overeenstemming is of er een ecologische crisis is of niet. De ecologische crisis is er een waarin de mens de wereld tot natuur reduceert en zich tegenover de natuur plaatst. De mens bestaat dan niet meer in de wereld, maar bestaat tijdloos spokend aan de wereld. Als alles goed gaat met het klimaat dan kan er alsnog een ecologische crisis zijn. De ecologische crisis is een crisis van hoe te wonen in de wereld.

De ecologische crisis is een spirituele crisis. De onttovering van de sacrale wereld, waarin het heilige ervaren kan worden, tot een profane wereld heeft plaats gemaakt voor een totale mundane wereldloosheid waarin er slechts tijdelijke gehelen zijn van gezamenlijke belangen om onrein makende levensdriften te realiseren. De spirituele crisis is een crisis die zo groot is dat het niet eens duidelijk is of er überhaupt een crisis is en of er zoiets als je ‘geest’ bestaat met zijn sacrale effecten in het leven.

Dit boek zegt niet dat de ecologische crisis een stikstof crisis is, want dan wordt de ecologische crisis tot iets niet spiritueels, iets chemisch en technologisch, gereduceerd. Een ecologische crisis kan ook niet met technologie opgelost worden. We hebben een andere ontologie nodig als uitdrukking van een andere vorm van denken. Een denken dat niet technisch-logisch binair kan zijn. Dat is denken dat religie niet als niet-spiritueel ziet noch alle technologie als imitatie van leven ziet. Een denken in viereenheid.

Het is een denken dat de ontologie van de tijd zelf denkt, zoals in het neoplatonisme en daarmee verschillende hiërarchische lagen in de werkelijkheid kent, doeloorzakelijkheid, veroorzaking vanuit de toekomst, kent, maar die leven positief waardeert als een aparte substantie dan de geest en niet als niet-geestelijk definieert en veel meer lagen beschrijft en die identificeert met de hiërarchie van specifieke levende en geestelijke schepsels en de plek van de mens. Het is de mens die voorbij alle hiërarchie kan geraken, juist wanneer die luistert naar de hoogste geestelijke schepsels, de intellecten, dat wil zeggen de engelen.

De tijd is niet de horizontale horizon, een gevangenis, maar een hemelpoort. Door eerste het wezen van de tijd te denken, kan ook de goed bedoelde animistische Gaia-hypothese/theorie, die beweert dat moederaarde leeft, bezield of ziel is, werkelijk begrepen worden. Dan is er een helder onderscheid te maken tussen, het zelf, het Ik, het Ego, de persoonlijkheid, de levende ziel en de ziel. Je kunt niet iets weten als je niet alles weet. Alwetend-zijn in de zin dat je weet wat nu alle spelstukken zijn en wat de spelregels zijn. Het wil niet zeggen dat je kunt voorspellen hoe de schaakpartij, waar je zelf een stuk in bent, zal verlopen. Dit boek beschrijft de spelstukken en de spelregels.

De ontologie van de tijd is mogelijk door een zijnsverstaan en laat dat zijn nog helderder verstaan. Zo helder dat het wezen van het zijn verwoord kan worden. Dit boek is een gebroederlijke overwinning op het werk van Martin Heidegger, die God valselijk met ‘hoogste zijnde’ identificeerde. De demonstratie van hoe die valse identificatie ontstaat bevrijd je. Na de bevrijding kan de macht van het denken komen. Een macht om de ecologische crisis op te lossen.

Dit theologische boek kan gezien worden als een inleiding op de ‘Ad hominem reeks’ waarin de raadsels van de filosofie worden opgelost, maar beter is het het te zien als een geschenk, een medicijn, uit West-Afrika, uit de donkere jungles van Guinee-Conakry. Het zijn de medicijnmannen die naar de natuur leven en daardoor het bovennatuurlijke, de transcendente God en zijn transcendentere wezen, dat Ene, Kennen en vanuit dat Kennen, machten kunnen maken en als medicijn kunnen schenken.